ตอนที่ 15
กวิตายิ้มทั้งน้ำตา เหมือนยกภูเขาออกจากอกเมื่อรู้สึกว่าได้ลูกสาวกลับมาแล้ว...
เมื่อไออุ่นเล่าให้แอนเน่ฟัง แอนเน่อยากให้พ่อหรือแม่ตัวเองเป็นแบบนี้สักคน เพราะถ้าตนขืนทำแบบไออุ่นมีหวังโดนตัดออกจากวงศ์ตระกูล ไออุ่นติงว่าพ่อแม่อาจจะดูแอนเน่ออกแล้วก็ได้
“ถ้าเขาดูออก แต่ทำเป็นดูไม่ออกก็แปลว่าเขาไม่รับในสิ่งที่ฉันเป็นว่ะแก ทุกวันนี้ฉันก็ยังแอ๊บเสียงแมนพูดครับผมอยู่เลย ถ้าเขายอมรับฉันได้แบบแม่แก ฉันคงฟินเลยแหละ”
ไออุ่นชวนแอนเน่เลิกเรียนแล้วไปหาพี่สิงห์กันพี่สิงห์จะพาไปช็อปวิด แอนเน่บอกว่าไม่ได้ต้องไปดูบอลกับพ่อที่เมืองทอง ไออุ่นบอกว่า “แมนมาก!!!” ชมแล้วต้องขำพรืด เมื่อแอนเน่ถอนหายใจหนักยาว “เฮ้อ”
ooooooo
ครอบครัวพีท แม้ว่าโมรากุล แม่ครองพรและพ่อธรรมชนะได้เข้าเรียนรู้และฝึกการควบคุมอารมณ์ตัวเองพร้อมกับพีท แต่เมื่อมาเจอของจริงในชีวิตที่ต้องหัวหมุนวุ่นวายกับปัญหาต่างๆโดยเฉพาะในด้านงานที่โมต้องแก้ปัญหาในกองถ่ายแล้ว ก็เกิดปัญหาจนได้
เช้านี้ขณะโมกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะกินข้าวอย่างคร่ำเคร่ง พีทก็เข้ามาเขย่าแขนถามว่าเมื่อไหร่เราจะไปเที่ยวกัน ตนรอมานานแล้ว ทีแรกโมก็บอกพีทว่าเดี๋ยว แม่ทำคิวกองถ่ายแป๊บนึง ทีมงานรออยู่ พีทไม่ยอมบอกว่าวันนี้เป็นวันหยุดแม่ต้องพาพีทเที่ยว
เท่านั้นเอง โมก็ตวาดตามความเคยชินว่ารอแป๊บสิ... รอ!! พีทแผดเสียงใส่ทันทีว่าไม่ พีทไม่รอ จะไปให้ได้เดี๋ยวนี้ พีทกับโมเลยแผดเสียงใส่กันจนครองพรกับธรรมชนะต้องรีบเข้ามา ธรรมชนะคิดถึงคำพูดของครูป้องทันที “พอไปเจอสถานการณ์จริงๆ เราเองนี่แหละที่จะมัวแต่หงุดหงิดจนไม่มีสติซะเอง ต้องคอยเตือนๆกัน”
ธรรมชนะตั้งสติบอกครองพรให้เอาโมออกไปก่อนตนจะดูแลพีทเอง พอครองพรลากโมออกไปแล้ว ธรรมชนะก็เอาน้ำเย็นเข้าลูบ จนพีทเย็นลงแล้วชวนนับเลขอย่างที่ครูป้องสอน
ขณะตาหลานนับเลขไปด้วยกันจนพีทอารมณ์เป็นปกติ โมก็ได้สติเย็นลง ขอโทษพ่อที่ตนทำงานติดพันเลยไม่ทันตั้งตัว
“ไม่เป็นไรๆ พ่อเข้าใจ ถ้าไม่นึกถึงคำพูดครูป้องขึ้นมาก็คงจะตวาดด่าแก แล้วก็ทะเลาะกันทั้งบ้านแบบเดิม เอาน่า...เพิ่งเริ่มมันก็ต้องมีผิดพลาดกันบ้างก็คอยเตือนๆกันนะ” พ่อยิ้มอบอุ่นให้กำลังใจ ย้ำเตือนโมว่า “เวลาลูกพูดด้วยตั้งใจฟังหน่อย อย่าใจร้อนพ่อเห็นหลายทีแล้ว ใจเย็นๆกับลูกหน่อย”
พูดแล้วพ่อเดินไปเลย โมรู้สึกว่า ยิ่งพ่อไม่ด่าตัวเองก็ยิ่งต้องทำให้ดีกว่านี้
ooooooo










